Uğur Kütükoğlu

Uğur Kütükoğlu

Köşe Yazarı

Çocuklarımız Trafiği Bizden Öğreniyor

Bir çocuğun trafikle ilk tanıştığı yer çoğu zaman okul, sürücü kursu ya da trafik işaretleri değildir. İlk tanıştığı yer, içinde bulunduğu otomobildir.

Arka koltukta oturan bir çocuk, aslında sadece yolculuk yapmaz. Anne ve babasını izler. Kırmızı ışıkta nasıl beklediğimizi, yayaya yol verip vermediğimizi, başka bir sürücü hata yaptığında nasıl tepki verdiğimizi, trafikte sabırlı olup olmadığımızı fark eder.

Belki henüz bunların anlamını tam olarak bilmiyordur. Ama gördüklerini hafızasına kaydeder.

Biz yetişkinler bazen trafikte yaptığımız küçük davranışların farkına bile varmayız. Bir anlık öfkeyle korna çalar, önümüzdeki araca gereğinden fazla yaklaşır, sinyal vermeden şerit değiştirir veya geçiş hakkı konusunda tartışmaya gireriz.

O sırada arka koltukta bizi izleyen küçük bir çift göz olduğunu unuturuz.

Çocuklarımıza “Trafikte sabırlı olmalısın.” demek kolaydır. Fakat bunu söylerken kırmızı ışıkta sabırsızlanıyorsak, “Yayalara dikkat et.” derken yaya geçidinde durmuyorsak, “Kurallara uymalısın.” derken kuralları kendimiz esnetiyorsak verdiğimiz mesaj bambaşkadır.

Çünkü çocuklar söylediklerimizden çok, yaptıklarımızı öğrenir.

Trafik yalnızca otomobillerden ibaret değildir. O yolda yayalar, motosikletliler, bisikletliler, yaşlılar, çocuklar ve belki de hayatının en zor günlerinden birini yaşayan başka insanlar vardır.

Direksiyon başında birkaç saniye kazanmak için yaptığımız bir hareket, başka bir insanın hayatında yıllarca sürecek bir iz bırakabilir.

Bu nedenle iyi bir sürücü olmak yalnızca otomobili iyi kullanmak değildir. İyi bir sürücü; gerektiğinde yol veren, hata yapan kişiye karşı sabırlı olan, yayayı gördüğünde duran, motosikletliyi fark eden ve kendi güvenliği kadar karşısındaki insanın güvenliğini de düşünen kişidir.

Üstelik bugün trafikte verdiğimiz her karar, geleceğin sürücülerini de şekillendiriyor.

Bir gün o arka koltukta oturan çocuk büyüyecek. Belki kendi otomobilinin direksiyonuna geçecek. Belki motosiklet kullanacak. Belki de trafikte bizim bugün karşılaştığımız başka bir sürücü olacak.

O gün geldiğinde ona ne öğrettiğimizi yalnızca söylediklerimiz değil, yıllar boyunca direksiyon başında sergilediğimiz davranışlar belirleyecek.

Belki de bu yüzden trafikte kendimize zaman zaman şu soruyu sormalıyız:

“Arka koltukta çocuğum olsaydı, şu an yaptığım hareketi yine yapar mıydım?”

Cevabımız “hayır” ise, belki de davranışımızı değiştirmek için en doğru an tam da o andır.

Çünkü trafik kültürü yalnızca kanunlarla değil, davranışlarla oluşur.

Ve çocuklarımızın daha güvenli yollarda büyümesini istiyorsak, onlara önce güzel bir örnek olmamız gerekir.

Çocuklarımız trafiği bizden öğreniyor.

Onlara bırakabileceğimiz en güzel miraslardan biri de, yollarda birbirine saygı duyan bir toplum olabilir.

Uğur KÜTÜKOĞLU / OTOMOTİVİ